• Беларуская мова
• 10–11 класс

Афарызм – гэта кароткая, змястоўная выразка, якая ўтрымлівае ў сабе агульную жыццёвую мудрасць або маральны прынцып. Яны часта звязаны з імёнамі вядомых філосафаў, пісьменнікаў ці гістарычных асоб. Афарызмы дазваляюць лаканічна выразіць складаныя ідэі і служаць стымулам для разважанняў. У беларускай літаратуры ёсць шмат арыгінальных афарызмаў, створаных такімі аўтарамі, як Ян Баршчэўскі ці Францыск Скарына. Выкарыстанне афарызмаў у маўленні ўзбагачае яго і надае выразную выразнасць.

Ключевые факты

1. Першы друкаваны афарызм у Беларусі звязаны з выдавецкай дзейнасцю Францыска Скарыны ў 1517 годзе.
2. Афарызмы Янкі Купалы часта змяшчаюць філасофскія разважанні пра жыццё і народны быт, напрыклад, пра працу.
3. У паэзіі Максіма Багдановіча афарызмы вылучаюцца лаканічнасцю і глыбокім сэнсам аб чалавечых пачуццях.
4. Афарызм «Чалавек – кузня свайго шчасця» прыпісваюць Яну Баршчэўскаму, хоць дакладны аўтар невядомы.
5. У беларускай фальклоры існуюць кароткія прымаўкі, якія па сваёй сутнасці з’яўляюцца народнымі афарызмамі.
6. Узнікненне афарызмаў звязана з антычнай філасофіяй, ідэі якой распаўсюджваліся праз кароткія і запамтоўваючыяся выказванні.
7. Зборнікі афарызмаў і цытат складалі многія беларускія пісьменнікі і культуролагі на працягу XX стагоддзя.