У гэтым раздзеле неабходна вызначыць актуальнасць тэмы, паказаць яе значнасць у кантэксце беларускай літаратуры і культуры. Варта адзначыць, што цікавасць да прыроды ў беларускім літаратурным працэсе мае доўгую традыцыю. Трэба закрануць пытанне пра тое, як змянялася свядомасць чалавека ў дачыненні да навакольнага асяроддзя, і як гэта адлюстроўвалася ў літаратурных творах. Падкрэсліць, што аналіз творчасці розных аўтараў дапаможа праследзіць эвалюцыю гэтага стаўлення.

Гэта найбольш важная частка сачынення. Трэба прааналізаваць творы беларускіх пісьменнікаў розных перыядаў, каб паказаць, як яны адлюстроўвалі свет флоры і фауны. Разгледзець, напрыклад, творы Янкі Купалы, Якуба Коласа, Васіля Быкава, Уладзіміра Караткевіча, і іншых. Варта звярнуць увагу на тое, як прырода выступае ў іх творах: як фон, як сімвал, як элемент пейзажу, як частка жыцця чалавека, альбо як аб’ект для назіранняў і разважанняў. Важна вызначыць, якія маральныя і экалагічныя ідэі закладзены ў гэтых апісаннях.

У заключэнні трэба абагульніць вынікі аналізу, зробленыя ў асноўнай частцы. Падсумаваць, якія змены адбыліся ў адлюстраванні стаўлення да флоры і фауны ў беларускай літаратуры ў залежнасці ад гістарычнага кантэксту. Зрабіць выснову пра тое, як беларускія пісьменнікі ўплывалі на фарміраванне экалагічнай свядомасці чытачоў, і якія перспектывы развіцця гэтай тэмы ў сучаснай літаратуры. Адрознаць асноўныя тэндэнцыі і важнасць тэмы для захавання нацыянальнай культуры.