У гэтым раздзеле неабходна прадставіць агульную характарыстыку сучаснай беларускай прозы, вызначыць яе месца ў беларускай літаратуры. Варта згадаць асноўныя этапы развіцця прозы пасля Другой сусветнай вайны, асабліва звярнуць увагу на пераломныя моманты, такія як перыяд «адліга» і праблемы дысідэнцтва. Апошнія дзесяцігоддзі – час пошуку новых формаў і зместу, адлюстравання жыцця беларускага грамадства ва ўсёй складанасці. Важна акрэсліць асноўныя тэндэнцыі, такія як інтарэс да гісторыі, псіхалагізм, экзістэнцыялізм, інтэлектуальная проза.

У дадзеным раздзеле трэба прааналізаваць некалькі найбольш значных твораў сучаснай беларускай прозы. Рэкамендуецца вылучыць некалькі аўтараў і іх найбольш знакамітыя творы, напрыклад, Васіля Быкава (“Згінуў без вестак”), Алеся Адамовіча (“Вычварэнні”), Уладзіміра Караткевіча (“Жывыя і мёртвыя”), Лявона Макарава, Міколы Шчадрына і інш. Аналіз павінен уключаць вывучэнне тэматыкі, праблематыкі, вобразнай сістэмы, стылю і мовы твораў, а таксама іх месца ў літаратурным працэсе. Важна заўважыць, як аўтары адлюстроўваюць у сваіх творах актуальныя для беларускага грамадства праблемы.

У заключным раздзеле неабходна абагульніць высновы, зробленыя ў папярэдніх раздзелах. Важна падкрэсліць значэнне сучаснай беларускай прозы для захавання і развіцця нацыянальнай культуры, фарміравання маральных і духоўных каштоўнасцей. Варта адзначыць, як літаратура адлюстроўвае сучасныя выклікі і праблемы, спрыяе паглыбленню самасвядомасці і пацвярджае нацыянальную ідэнтычнасць. Таксама можна вызначыць перспектывы развіцця сучаснай беларускай прозы ў бліжэйшай будучыні.